In de westerse wereld worden de zonen en dochters van Europa vervangen in de landen die hun voorouders uit de wildernis hebben gezaagd en door generaties van strijd hebben veiliggesteld. Steden gevormd door hun arbeid en genialiteit spreken nu in vreemde tongen en buigen voor vreemde goden. Wij, hun erfgenamen, gebonden door de heilige plicht om hun nalatenschap voort te dragen ter ere van degenen die voor ons kwamen en degenen die nog moeten komen, bevinden ons nu als ballingen binnen onze eigen naties, belasterd en verraden. We zijn vreemden in een vreemd land geworden. De oude structuur van het Westen, ooit een levende eenheid van klassieke geest en voorouderlijke gewoonte, is uiteengevallen. Wat overblijft is een tijdperk zonder centrum, opgeschort tussen de ruïnes van wat was en de vage contouren van wat nog zou kunnen zijn. Om deze achteruitgang te keren, is een totale transfiguratie van de westerse beschaving noodzakelijk. We moeten de manier waarop we denken veranderen voordat we de wereld die we bewonen kunnen veranderen. De wet moet de natuurlijke orde van gerechtigheid uitdrukken. Burgerschap moet de levende band van verwantschap en plicht belichamen. De economie moet het leven en de continuïteit van het volk ondersteunen, als een instrument van hun verheffing in plaats van hun slavernij. Uiteindelijk moeten we terugkeren naar de natuurlijke orde, die de vernietiging eist van alles wat ons van de realiteit abstracteert en scheidt, want de realiteit is niet alleen biologisch en organisch, maar ook de reflectie van een hoger principe dat het leven zijn vorm en richting geeft. In overeenstemming met de natuur leven is deelnemen aan die orde terwijl we streven naar datgene wat het overstijgt. Alleen door zo'n herontwaking van geest en structuur kan het Westen zijn kracht herstellen en herinneren wat het bedoeld was te worden.